Ishara Broadcast Radio Tv Station

Paramaribo -  De Unie van Surinaamse Vrouwen (USV) veroordeelt de massaverkrachting op Papatam. De mensenhaat die Surinamers tentoon spreidden, is ongekend. 'Vrouwen werden in gebouwen of op straat mee gesleurd en op beestachtige manier collectief verkracht. Tenminste drie zwangere vrouwen zouden zijn verkracht, waarvan aan een steekverwondingen zijn toegebracht in de armen en in de buikstreek', schrijft de USV-voorzitter Asha Mungra.

Maar de veroordeling wordt verzwaard door de teleurstelling die de USV in gezagsdragers krijgt. Het accent van deze mensenhaat is volgens de vrouwenunie teveel gelegd op de schuldvraag. Er is nauwelijks medeleven en aandacht geschonken aan de slachtoffers. Het nauwelijks aandacht schenken en medeleven betuigen aan de slachtoffers heeft tot gevolg dat men verkeerde signalen de wereld in stuurt.

Iedereen, ook coalitieleden, gaven de regering de schuld over het niet hebben van een immigratiebeleid, geen brandweerkazerne, gedoogbeleid, povere politiemacht en de jarenlange wetteloosheid in het gebied. 'De minister van Buitenlandse Zaken, Lygia Kraag- Keteldijk, had onmiddellijk met een verklaring moeten komen. Dit is uitgebleven! De president, vader des vaderlands, zwijgt! De regering wordt verweten van een falend beleid op vele gebieden; vrouwen zijn massaal verkracht en de vicepresident zegt in een lokaal blad dat hij zich onthoudt van commentaar!', ergert Mungra zich.

De USV doet een oproep aan alle verantwoordelijken om ervoor te waken zij geen vreemdelingenhaat propageren. Het aanwakkeren van haat zou ook zijn weerslag kunnen hebben op Surinamers in het buitenland.

Paramaribo -  “Het gebeuren te Papatam moet niet geplaatst worden binnen het kader van een etnisch conflict. Het heeft alles te maken met het immigratieprobleem dat zich overal in de wereld voordoet”, zegt cultureel antropoloog Solomon Emmanuels. “Mensen die hun land verlaten om zich elders te vestigen nemen altijd hun culturele gewoonten en gebruiken, slechte en goede, mee. Als immigranten onvoldoende begeleid worden in de gewoonten van het land waar zij zich hebben gevestigd, kunnen zij in conflict komen met de autochtone groep. En daar zit nu precies de oorzaak van het conflict te Papatam”, zegt Emannuels.

“De autochtone groep voelde zich op een goed moment onderdrukt in de strijd om een menswaardig bestaan, daar de immigranten, in dit geval de Brazilianen, in staat bleken onder veel betere condities een bestaan op te bouwen.” Emannuels vergelijkt deze case met die waarbij de groep Surinamers in de jaren zestig in Nederland in voortdurende conflict leefde met de groep autochtone Nederlanders. “De autochtonen vonden toen ook dat de immigranten (Surinamers) naar hun land kwamen om er hun baantjes in te pikken, met alle gevolgen van dien. Op het moment dat immigranten een land binnenkomen, moet men voorbereid zijn op dit soort spanningen”, zegt Emannuels. “Nationale overheden moeten hierop inspelen met het voeren van een gedegen immigratiebeleid. Spanningen tussen autochtone en allochtone groepen lossen zichzelf niet op. Daar moet de overheid goed beleid op loslaten. De ruzie tussen twee individuen heeft de latente gevoelens van onbehagen bij de groep autochtone Albinezen losgemaakt, met alle nare gevolgen van dien.”

“De complexiteit van het vreemdelingenvraagstuk laat zich ook niet oplossen met alleen wet- en regelgeving dat opgenomen is in het huidig vreemdelingenbeleid van Suriname. Wetten alleen kunnen de rust en orde niet waarborgen. De immigranten moeten worden begeleid in het nieuwe sociaal-cultureel systeem van het land waar zij een bestaan willen opbouwen.” De cultureel antropoloog noemt het inburgeringproces, dat wereldwijd wordt toegepast door verschillende overheden, een wezenlijk onderdeel van dit begeleidingsproces. “Als nieuwe groepen niet ingeburgerd worden, zullen bij spanningen, sentimenten zoals in het geval van Papatam, altijd de boventoon voeren.”

Vikaash S.